Een jaar in mijn nieuwe atelier

over tranen, klik-vinyl en de magie van de klei

Eén jaar geleden — op 1 september — stond ik in een lege ruimte in de Liefkenshoek. Tegen de avond lag er een beschermvloer van klik-vinyl in. Een week later stond er een gratis gescoorde werktafel. Mijn nieuwe atelier was een feit.

Ik kijk graag terug op mijn eerste volledige jaar op deze plek. Het was een jaar van bouwen, zoeken, schrappen en vooral: voelen.
Kijk je mee terug?

Mijn atelier als kalme, sociale plek

In het begin voelde ik een druk, of een vraag van buitenaf om workshops te organiseren. Op mijn website stond zelfs al een heel traject klaar. Maar ik lanceerde het niet. Ik voelde weerstand. Ik deed wel eens een try-out met twee dames die porseleinen oorbellen kwamen maken. Blij werd ik daar niet van.

Tot ik voelde dat het nu niet de bedoeling was van deze plek. Ik wilde ze eerst helemaal zelf bewonen. Mijn eigen creatieve hub, een geschenk voor mezelf, geen verdienmodel, waar ik ongestoord mijn gang kon gaan.

Gaandeweg werd mijn atelier op organische wijze toch een sociale plek. Samen kleien met mijn zus voor haar verjaardag, samenwerken aan porseleinen kommetjes met Jan en Bieke voor een goed doel in Spanje, het ontstaan van de Kleiclub met Mascha en Inge. Mijn atelier werd vanzelf een plek van ontmoeting, zonder dat ik daar een planning of agenda voor moest opstellen.

Doe eens een fotoshoot

Het voelde heerlijk om eindelijk kunnen werken in een eigen atelier met stromend water, verwarming en een wc. Het was een soort upgrade van mijn werk en dat wilde ik graag tonen aan de buitenwereld.

Mijn website was hier geen weerspiegeling meer van. Aangezien ik door mijn ander werk als websitebouwer weet hoe belangrijk foto’s zijn, boekte ik een shoot bij Fotofolies.

Het voelde alsof ik anderen een kijkje gaf in mijn heiligdom. Een beetje schoorvoetend en ook heel benieuwd opende ik de deur van mijn atelier en we gingen aan de slag.

Toen ik het resultaat zag, werd ik overweldigd door verwondering, ontroering, kracht en ook wel trots. Tranen liepen over mijn wangen en ik was er echt dagen niet goed van. In positieve zin dan. Is dit de wereld waar ik mag zijn? Zijn dat mijn beelden? Ben ik die vrouw op de foto’s?

Mijn werk vraagt om fysieke ontmoeting

Met die prachtige foto’s kon ik mijn website aanpassen.

Maar wat ga ik doen met mijn portfolio, hoe wil ik die opbouwen? Maak ik een lijst van mijn beelden, met afmetingen er bij en de prijs?

Ik voelde een ‘nee’.

Ik wil geen online prijslijst. Ik wil voorlopig mijn beelden niet verkopen aan mensen die ze enkel op een scherm hebben gezien. Mijn beelden raken mensen anders als ze er fysiek voor staan, als ze ze kunnen aanraken, als ze de patine en de textuur kunnen voelen.

Zoeken naar balans

Het was een jaar van zoeken:

• Hoe verdeel ik mijn tijd tussen de klei en het schermwerk als websitebouwer?

• Hoe leer ik de beelden loslaten en verkopen?

• Hoe bepaal ik de prijs van een beeld?

• Wil ik verder met porselein of blijf ik bij de beelden?

Het was een jaar van vinden:

Ik wil geen technische klei-workshops geven, maar ik wil mensen wel meenemen in een retreat van enkele dagen. Waar ze in connectie komen met zichzelf. Via hun handen kunnen zakken uit hun hoofd. Weer de vreugde ervaren van een scheppend mens te zijn, vol creativiteit om je over te verwonderen.

Ik zie thema’s bovendrijven in mijn eigen werk. Er ontstaan groepjes in het klei-volk: de warriors, de stargazers, de guardians. Daarover later nog meer.

En natuurlijk was het niet alleen maar poëzie.

Er was een try-out workshop oorbellen die voor mij géén succes was, een nest vliegende mieren in een hoek, een overstromende wc midden in de zomer. Het klimaat van mijn atelier is vochtig in de winter, dan droogt de klei super traag. De gipsen mallen slaan wit uit. En mijn oven staat thuis, niet in het atelier, dus dat vraagt heel wat over en weer.

Ook dat is atelierleven.

Waar sta ik nu?

Het afgelopen jaar leerde me dat ik ‘met mijn gat in de boter’ ben gevallen. Werken in je eigen atelier is helend, bekrachtigend, pllezant.

Mijn wens is nog meer dat mijn beelden gezien mogen worden. Dat mensen ze kunnen ontmoeten en kopen.

Ik zie mijn Guardians aan de deuren van huizen hangen. Als bezielers, verwelkomers, beschermers. Ik zie de Stargazers in tuinen staan. De Warriors op plekken in huizen of tuinen.

De Pop-up tentoonstelling in Antwerpen smaakt naar meer.
De zomer retreat ook.

Het avontuur gaat verder.

Blijf op de hoogte door je aan te melden op mijn nieuwsbrief.